De vijf fasen van rouwverwerking
Rouwverwerking is de manier waarop iemand na een ingrijpende verdrietige ervaring tot rust probeert te komen. Dit proces kan optreden bij het verlies van een baan, een geliefde, een woning, ouders of kinderen of een wedstrijd.
Psychiater Elisabeth Kübler-Ross
De psychiater Elisabeth Kübler-Ross heeft vijf fasen omschreven die de meeste mensen geheel of gedeeltelijk doorlopen om na een traumatische ervaring weer tot rust te komen. Deze fasen zijn niet voor iedereen even intensief en ook verschilt de volgorde vaak. Iedereen verwerkt rouw op zijn eigen manier.
De vijf fasen van rouwverwerking zijn
* Ontkenning
* Protest of boosheid
* Onderhandelen of vechten
* Depressie
* Aanvaarding
1. Ontkening
Ontkenning is een algemeen afweermechanisme. In deze fase beschermt de persoon zich door de waarheid geheel af te wijzen. Dit gedrag geeft iemand de gelegenheid om de waarheid gedoseerd tot zich te laten komen. Aan het einde van deze fase gaat de persoon op zoek naar de feiten, de waarheid, de schuldige.
2. Protest of boosheid
De persoon protesteert tegen de verdrietige ervaring en heeft hierbij veel woede. Men kan gaan huilen en schreeuwen. Ook kan de woede naar God worden geuit. Men kan soms flink vloeken. Vaak richt de woede zich ook (ten onrechte) tegen de brenger van het nieuws; degene of het communicatiemiddel dat het slechte nieuws heeft gebracht, zoals de telefoon, de de arts, enzovoort. Hierbij komen gedachten naar boven als: "Waarom ik?", "waarom nu", "zoveel", "dit is discriminatie". Ook gedachten van wraak horen hierbij.
Soms probeert men de schuld ook iemand in de schoenen te schuiven; dit kunnen medewerkers zijn of adviseurs, verpleegkundigen, artsen, advocaten, maar ook familie. Men heeft niet goed gehandeld of ze hadden dingen anders moeten doen.
Het is een gezond psychologisch verdedigingsmiddel om de schuld buiten zichzelf te zoeken. Door zich druk te maken over de schuldvraag ontwijkt men ook het gevoel van verlies en verdriet. Deze fase is voor de onschuldigen soms moeilijk te begrijpen en soms laat men zich ook de schuld in de schoenen schuiven en gaat men zich schuldig voelen. Soms wordt er slachtofferhulp geboden.
3. Onderhandelen en vechten
Als de verliezer merkt dat protesteren en boosheid niet helpt kan men proberen het verlies te verwerken door zich doelen te stellen of beloften te doen. Dit kan vele vormen aannemen, bijvoorbeeld een marathon gaan lopen, of een motorfiets kopen.
Men gaat proberen met God, het Lot of met het eigen lichaam te onderhandelen, het op een akkoordje te gooien. Men belooft iets te ondernemen als er iets anders tegenover staat. Men zegt bijv. 'Ik ga nu heel gezond eten, dan zal ik vast weer beter worden' .
4. Depressie
Als het verdriet niet langer te ontkennen is en protesten, onderhandelingen, tegenaanvallen etc. niet geholpen hebben, treedt vaak depressie op. De persoon voelt zich machteloos en sluit zich vaak af voor contact of gedraagt zich teruggetrokken.
De persoon sluit zich ook af voor communicatie, bijvoorbeeld door weg te lopen, de telefoon er op te gooien, zich ziek te melden, in een donker hoekje te gaan zitten en/of drugs tot zich te nemen zoals alcohol, pijnstillers, kalmeringsmiddelen en slaapmiddelen.
5. Aanvaarding
Na verloop van tijd ziet de persoon in dat de waarheid niet te bestrijden is en accepteert het verdriet. Iemand die een geliefde is verloren kan weer proberen nieuwe contacten te leggen en plannen maken voor een leven zonder deze geliefde.
Als je de zg eerste fases niet hebt gehad omdat bij het verlies ook een gevoel van vrede is ivm bv een ziekte als Alzheimer en dat door onverwachts overlijden erger lijden is voorkomen.Wat dan, de shock van het onverwachte overlijden zeker door een ongeluk komt hard aan. Het regelen van alles voor en na de begrafenis gaat op de automatische piloot maar dan. Slecht slapen met maar steeds de film van de afgelopen tijd die blijft herhalen, nare dromen,heel vroeg wakker worden. Concentratie problemen, inderdaad vluchtgedrag het liefst in een hol willen kruipen, niemand zien niemand spreken dat herken ik. Hier wil ik echter niet in blijven steken, alleen heb ik het gevoel dat ik weer snel aan het werk moet (fulltime) en dat is nu net iets teveel. Juist omdat er nog zoveel te regelen valt. Voor de volwassen kinderen is het ook heel moeilijk door het plotselinge verlies en ze zien nu ook dat ik de enig overgebleven ouder ben. Dat geeft weer een heel andere verantwoording.
Weet je ingrid, dit alles is waar hoor. Mijn pap sliep op 9 juni 2010 in. Na de vraag van de arts of dit nog een menswaardig bestaan was. Hij kreeg een "roesje" toegediend met een sterke pijnstiller(morfine). Na 10 minuten is hij vredig ingeslapen. Ik heb hier vrede mee. Maar ik heb nu de zorg voor mijn mam. Zij heeft haar man verloren, maar ze weet niet dat ik ook mijn lieve pap verloren ben. Mijn kids hebben ook geen opa verloren. Alleen zij heeft verdriet...........
pppppfffffffffffff....... Moeilijk hoor.
Mam is zeer afhankelijk van ons...... Ze is blind aan het worden van de suiker. 75 jaar.... We hebben voor haar huishoudelijke hulp geregeld en thuiszorg. Maar ze wil nog elke avond naar mij toe, om te eten en de avond door te brengen. Dit is me niets te veel hoor.....maar het heeft wel consequenties voor je prive leven hoor. we komen er wel................denk ik.........Hoop ik..............
Ik ben alleen en heb geen broers of zussen.
Heel veel liefs,
Marjo
op 25-9-2010 verloor ik mijn geliefde vriendin door een
vervelende ziekte die niet meer te genezen was,en vroeg
op die zaterdag morgen of ik de huisarts wou bellen want
ze wou graag verlost worden van de pijn die ze had en
en zag het leven niet meer zitten,wij hebbemn samen nog
wel samen kunnen praten zodat we afscheid van elkaar konden
nemen,wat heel ingrijpend was.de huisarts is gekomen en
heeft haar op een mens waardig manier in laten slapen zodat
s`middags rustig is ingeslapen in het bij zijn van de
moeder,zoon,dochter,en broer en ik met mijn broers en zus.
In mijn vroege jeugd, ik was een baby van nog geen jaar oud, moest ik al incestueuze handelingen van mijn oma verduren. Later, als kind van 8, ben ik mezelf verloren.
37 jaar later moet ik ontdekken dat ik daar enorm over struikel. Ben boos.
Er is zoveel gebeurt dat ik naar mijn gevoel over al die ellendige feiten en gebeurtenissen in verschillende fasen van rouwverwerking zit. Is daar plaats voor in de hedendaagse psychiatrie, als je daardoor niet meer verder wil? Een diagnose Asperger syndroom/PDD-NOS kun je krijgen!
Mijn moeder is vorige week overleden dmv euthanasie. ze had 8 jaar Alzheimer. Helaas was ze niet echt helder meer toen het gebeurde. Ik voel me heel gek, ben niet intens verdrietig, huil af en toe. Ben bezig om foto`s van haar te verzamelen om er een mooi schilderij van te maken enzo. Ik ben er zo mee bezig om het rouwproces goed te doen.. is dit normale reactie??
Mijn verhaal :
Moeder(68)sterft na een moedig leven
en geeft ons een nieuw begin.
Het begon helemaal(on)schuldig in haar jeugd.
Door de jaren heen treft haar narcolepsie,operaties voor versleten discussen in de rug,darmkanker,opnaaiïngen maag
depressie,verwikkelde onstekingen aan het voet,blindheid.
Onlangs deed een specialist 17 dagen onderzoeken op haar,en wist nog niet wat ze had.Hij durfde de dichte familie vierkantig de deur te wijzen !!
Had ook navraag gedaan rond medische bijstand van de familie,maar de paparassen waren nog niet in orde toen ze heen gegaan is .
het doet pijn
wordt vervolgd ......
Ik heb twintig jaar geleden een meisje waar ik verliefd op was moeten verliezen aan zelfdoding. Ik zit er nog steeds mee, en schaam me ervoor. Na twintig jaar nog niks verwerkt hebben, is dat niet dom...?
Ik weet dat dit niet hetzelfde is als een familielid verliezen maar vandaag heb ik mijn kat verloren. Hij had meerdere ontstekingen in z'n lichaam en was op. Hij was nog geen 5 jaar. Ergens ben ik wel boos, God had dit anders kunnen doen.Het stomme is, is dat ik steeds naar buiten kijk en hoop 'm weer te zien. Het is nog niet echt doorgedrongen bij me ik leef in een soort roes.Gelukkig hebben we nog wat foto's enz van 'm maar het zijn er wel minder dan we van onze vorige kat hadden.
Kan je net zoveel verdriet hebben om een huisdier dan om een mens?
Mijn moeder is verleden week op zaterdagmorgen gestorven. Ze had al jaren Alzheimer. Het begon met kleine dingen te vergeten. Daarna kon ze de gewone dagelijkse handelingen niet meer. Hoe een koffiefilter te vouwen. Vroeg of je wat wilde drinken en kwam terug met ijs. Totdat ze zichzelf niet meer verzorgde en niet meer alleen kon wonen. Daarna is ze op een gesloten afdeling gekomen. Daar heeft ze ca. 2 jaar gezeten. De pijn als ze met je mee wilde lopen en je de deur voor haar dicht moest doen en op het laatst, dat ze je niet meer herkende. Elke keer neem je een beetje meer afscheid bij iemand met Alzheimer. Je weet dat het niet meer lang duurt.
De schok is minder groot maar het verdriet is niet minder.
En nu verder maar hoe? De eerste dagen vond ik het vreemd dat ik niets voelde. Daar is eergisteren in de nacht een eind aan gekomen. De waarheid kwam als een mokerslag en het enige wat ik als 45 jarige kon brullen is dat ik mn moeder wilde. Hoef niet lang maar ik zou jaren van mn leven geven als ik dr nog maar een paar minuten zou mogen zien en zou mogen vasthouden. Gewoon eventjes.
Ik wil gewoon mn mamsie!
nu bijna 2 weken geleden ben ik me geliefde en dierbare moeder verloren in amper 2 weken tijd . het verdriet om haar heengaan is ondragelijk voor me vooral kwamen daar dan nog eens kerst en nieuwjaar ertussen in en nu begin ik die leegte dat gemis te voelen.wat er gisteren bij me opkwam is denk ik ook normaal in het rouwproces dat ik het liefst van al in haar plaats was gegaan.gelukkig als ex drankverslaafde komt het geen minuut in me op om terug naar de fles te grijpen .omdat ik weet dat ik moeder daarmee veel verdriet zou aandoen toch is het enorm lastig om dat verdriet te dragen.het liefst van al had ik moeder nog een ganse poos bij me willen houden.
ik mis haar zo erg!!!!
Het is vandaag precies 3 weken geleden dat mijn lieve moeder (69 jaar)besloot om midden in de nacht er tussenuit te knijpen. Ze heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen met een dubbele longonsteking en extreme uitdrogingsverschijnselen. Ze heeft keihard gevochten, want ze wilde haar kleinkinderen nog zien opgroeien. Na de eerste paar dagen ziekenhuisopname knapte ze redelijk goed op. Na de kerstdagen ging het echter bergafwaarts, maar niemand had verwacht dat ze moederziel alleen zou heen gaan. Het bericht van de arts om 4.30 uur in de ochtend dat m'n moeder 10 minuten geleden gestorven was, komt aan als een dolksteek in je hart. De woede waarom we niet eerder erbij geroepen zijn, waarom we niet haar hand konden vasthouden of haar hoofd hebben kunnen deppen in de laatste uren van haar bestaan, knagen nog steeds aan me. Als ik eerlijk ben geloof ik gewoon ook niet dat ze er niet meer is. Voor m'n gevoel zou ik haar gewoon kunnen bellen: haar nummer staat immers nog gewoon in mijn mobieltje. Ik belde haar elke dag op voor een kletspraatje als ik in de auto op weg naar huis toe was. Het gesprek ging helemaal nergens over (wat heb je gedaan vandaag, wat heb je gegeten, etc), maar het vast contact mis ik wel. Als alternatief bel ik mijn zus nu maar voor een kletspraatje. Ik kan van nature moeilijk huilen. De eerste week was het net of er een kraantje steeds open stond. Een hele openbaring voor mijn kinderen die nog nooit hun vader hebben zien huilen. Na de eerste week stopte het huilen terwijl de emoties nog flink door mijn lijf gierden. Ik kreeg pijn in mijn maagstreek en de beruchte brok in de keel, maar geen tranen. Ik "dwong" mezelf om te huilen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Vanavond had ik telefonisch contact met mijn oudste broer en al pratend begonnen we beide ontzettend te huilen. Dat gaf mij zo'n opluchting en voelde goed. Ik heb geen idee hoe lang het duurt voordat ik ga realiseren dat ze er daadwerkelijk niet meer is. Misschien wacht mij een behoorlijke klap op een bepaald moment, maar dat zie ik dan wel. Ik kan haar ook niet vergeten, want elke dag ben ik nog bezig met het regelen van allerlei zaken(zoals het terugboeken van de maandpremie januari van de uitvaartverzekering nadat ze door dezelfde personen in december is begraven!) Ik heb ook een klachtenprocedure opgestart tegen het personeel van het ziekenhuis die mijnsinziens nalatig zijn geweest. Ik kan het dus gewoon nog niet loslaten in mijn hoofd.
Ik mis de kletspraatjes zo erg....Ik mis haar heel erg...
och lief moedertje toch....
Het is vandaag precies 3 weken geleden dat mijn lieve moeder (69 jaar)besloot om midden in de nacht er tussenuit te knijpen. Ze heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen met een dubbele longonsteking en extreme uitdrogingsverschijnselen. Ze heeft keihard gevochten, want ze wilde haar kleinkinderen nog zien opgroeien. Na de eerste paar dagen ziekenhuisopname knapte ze redelijk goed op. Na de kerstdagen ging het echter bergafwaarts, maar niemand had verwacht dat ze moederziel alleen zou heen gaan. Het bericht van de arts om 4.30 uur in de ochtend dat m'n moeder 10 minuten geleden gestorven was, komt aan als een dolksteek in je hart. De woede waarom we niet eerder erbij geroepen zijn, waarom we niet haar hand konden vasthouden of haar hoofd hebben kunnen deppen in de laatste uren van haar bestaan, knagen nog steeds aan me. Als ik eerlijk ben geloof ik gewoon ook niet dat ze er niet meer is. Voor m'n gevoel zou ik haar gewoon kunnen bellen: haar nummer staat immers nog gewoon in mijn mobieltje. Ik belde haar elke dag op voor een kletspraatje als ik in de auto op weg naar huis toe was. Het gesprek ging helemaal nergens over (wat heb je gedaan vandaag, wat heb je gegeten, etc), maar het vast contact mis ik wel. Als alternatief bel ik mijn zus nu maar voor een kletspraatje. Ik kan van nature moeilijk huilen. De eerste week was het net of er een kraantje steeds open stond. Een hele openbaring voor mijn kinderen die nog nooit hun vader hebben zien huilen. Na de eerste week stopte het huilen terwijl de emoties nog flink door mijn lijf gierden. Ik kreeg pijn in mijn maagstreek en de beruchte brok in de keel, maar geen tranen. Ik "dwong" mezelf om te huilen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Vanavond had ik telefonisch contact met mijn oudste broer en al pratend begonnen we beide ontzettend te huilen. Dat gaf mij zo'n opluchting en voelde goed. Ik heb geen idee hoe lang het duurt voordat ik ga realiseren dat ze er daadwerkelijk niet meer is. Misschien wacht mij een behoorlijke klap op een bepaald moment, maar dat zie ik dan wel. Ik kan haar ook niet vergeten, want elke dag ben ik nog bezig met het regelen van allerlei zaken(zoals het terugboeken van de maandpremie januari van de uitvaartverzekering nadat ze door dezelfde personen in december is begraven!) Ik heb ook een klachtenprocedure opgestart tegen het personeel van het ziekenhuis die mijnsinziens nalatig zijn geweest. Ik kan het dus gewoon nog niet loslaten in mijn hoofd.
Ik mis de kletspraatjes zo erg....Ik mis haar heel erg...
och lief moedertje toch....
Het is vandaag precies 3 weken geleden dat mijn lieve moeder (69 jaar)besloot om midden in de nacht er tussenuit te knijpen. Ze heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen met een dubbele longonsteking en extreme uitdrogingsverschijnselen. Ze heeft keihard gevochten, want ze wilde haar kleinkinderen nog zien opgroeien. Na de eerste paar dagen ziekenhuisopname knapte ze redelijk goed op. Na de kerstdagen ging het echter bergafwaarts, maar niemand had verwacht dat ze moederziel alleen zou heen gaan. Het bericht van de arts om 4.30 uur in de ochtend dat m'n moeder 10 minuten geleden gestorven was, komt aan als een dolksteek in je hart. De woede waarom we niet eerder erbij geroepen zijn, waarom we niet haar hand konden vasthouden of haar hoofd hebben kunnen deppen in de laatste uren van haar bestaan, knagen nog steeds aan me. Als ik eerlijk ben geloof ik gewoon ook niet dat ze er niet meer is. Voor m'n gevoel zou ik haar gewoon kunnen bellen: haar nummer staat immers nog gewoon in mijn mobieltje. Ik belde haar elke dag op voor een kletspraatje als ik in de auto op weg naar huis toe was. Het gesprek ging helemaal nergens over (wat heb je gedaan vandaag, wat heb je gegeten, etc), maar het vast contact mis ik wel. Als alternatief bel ik mijn zus nu maar voor een kletspraatje. Ik kan van nature moeilijk huilen. De eerste week was het net of er een kraantje steeds open stond. Een hele openbaring voor mijn kinderen die nog nooit hun vader hebben zien huilen. Na de eerste week stopte het huilen terwijl de emoties nog flink door mijn lijf gierden. Ik kreeg pijn in mijn maagstreek en de beruchte brok in de keel, maar geen tranen. Ik "dwong" mezelf om te huilen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Vanavond had ik telefonisch contact met mijn oudste broer en al pratend begonnen we beide ontzettend te huilen. Dat gaf mij zo'n opluchting en voelde goed. Ik heb geen idee hoe lang het duurt voordat ik ga realiseren dat ze er daadwerkelijk niet meer is. Misschien wacht mij een behoorlijke klap op een bepaald moment, maar dat zie ik dan wel. Ik kan haar ook niet vergeten, want elke dag ben ik nog bezig met het regelen van allerlei zaken(zoals het terugboeken van de maandpremie januari van de uitvaartverzekering nadat ze door dezelfde personen in december is begraven!) Ik heb ook een klachtenprocedure opgestart tegen het personeel van het ziekenhuis die mijnsinziens nalatig zijn geweest. Ik kan het dus gewoon nog niet loslaten in mijn hoofd.
Ik mis de kletspraatjes zo erg....Ik mis haar heel erg...
och lief moedertje toch....
Het is vandaag precies 3 weken geleden dat mijn lieve moeder (69 jaar)besloot om midden in de nacht er tussenuit te knijpen. Ze heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen met een dubbele longonsteking en extreme uitdrogingsverschijnselen. Ze heeft keihard gevochten, want ze wilde haar kleinkinderen nog zien opgroeien. Na de eerste paar dagen ziekenhuisopname knapte ze redelijk goed op. Na de kerstdagen ging het echter bergafwaarts, maar niemand had verwacht dat ze moederziel alleen zou heen gaan. Het bericht van de arts om 4.30 uur in de ochtend dat m'n moeder 10 minuten geleden gestorven was, komt aan als een dolksteek in je hart. De woede waarom we niet eerder erbij geroepen zijn, waarom we niet haar hand konden vasthouden of haar hoofd hebben kunnen deppen in de laatste uren van haar bestaan, knagen nog steeds aan me. Als ik eerlijk ben geloof ik gewoon ook niet dat ze er niet meer is. Voor m'n gevoel zou ik haar gewoon kunnen bellen: haar nummer staat immers nog gewoon in mijn mobieltje. Ik belde haar elke dag op voor een kletspraatje als ik in de auto op weg naar huis toe was. Het gesprek ging helemaal nergens over (wat heb je gedaan vandaag, wat heb je gegeten, etc), maar het vast contact mis ik wel. Als alternatief bel ik mijn zus nu maar voor een kletspraatje. Ik kan van nature moeilijk huilen. De eerste week was het net of er een kraantje steeds open stond. Een hele openbaring voor mijn kinderen die nog nooit hun vader hebben zien huilen. Na de eerste week stopte het huilen terwijl de emoties nog flink door mijn lijf gierden. Ik kreeg pijn in mijn maagstreek en de beruchte brok in de keel, maar geen tranen. Ik "dwong" mezelf om te huilen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Vanavond had ik telefonisch contact met mijn oudste broer en al pratend begonnen we beide ontzettend te huilen. Dat gaf mij zo'n opluchting en voelde goed. Ik heb geen idee hoe lang het duurt voordat ik ga realiseren dat ze er daadwerkelijk niet meer is. Misschien wacht mij een behoorlijke klap op een bepaald moment, maar dat zie ik dan wel. Ik kan haar ook niet vergeten, want elke dag ben ik nog bezig met het regelen van allerlei zaken(zoals het terugboeken van de maandpremie januari van de uitvaartverzekering nadat ze door dezelfde personen in december is begraven!) Ik heb ook een klachtenprocedure opgestart tegen het personeel van het ziekenhuis die mijnsinziens nalatig zijn geweest. Ik kan het dus gewoon nog niet loslaten in mijn hoofd.
Ik mis de kletspraatjes zo erg....Ik mis haar heel erg...
och lief moedertje toch....
Oh wat een herkenbare verhalen toch. Vrijdag a.s. is het 15 jaar geleden dat mijn moeder gevonden werd door de buurvrouw. Zondagavond waren we(mijn broers en zussen) nog bij haar en maandagochtend werd ik op mijn werk door mijn zus gebeld dat mijn moeder overleden was. Een shock was 't
Het was 4 maanden voor mijn trouwen, ze had mijn jurk nog niet eens gezien. En in dat zelfde jaar raakte ik zwanger. Allemaal emotionele gebeurtenissen waar ik mijn moeder bij moest missen. En nu na 15 jaar voel ik nog steeds de pijn. Ze heeft mijn kinderen nooit gekend, wie moest ik bellen nadat ik bevallen was? Ik heb wel veel broers en zussen maar hierover wordt nooit gepraat. Iedereen verwerkt 't zelf, jammer, heel jammer want ik vind 't zwaar. Maar deze website helpt zodat ik zie dat ik niet alleen ben.
Oh wat een herkenbare verhalen toch. Vrijdag a.s. is het 15 jaar geleden dat mijn moeder gevonden werd door de buurvrouw. Zondagavond waren we(mijn broers en zussen) nog bij haar en maandagochtend werd ik op mijn werk door mijn zus gebeld dat mijn moeder overleden was. Een shock was 't
Het was 4 maanden voor mijn trouwen, ze had mijn jurk nog niet eens gezien. En in dat zelfde jaar raakte ik zwanger. Allemaal emotionele gebeurtenissen waar ik mijn moeder bij moest missen. En nu na 15 jaar voel ik nog steeds de pijn. Ze heeft mijn kinderen nooit gekend, wie moest ik bellen nadat ik bevallen was? Ik heb wel veel broers en zussen maar hierover wordt nooit gepraat. Iedereen verwerkt 't zelf, jammer, heel jammer want ik vind 't zwaar. Maar deze website helpt zodat ik zie dat ik niet alleen ben.
Verleden jaar op 27 Januari 2011, kreeg ik te horen dat mijn beste vriend was opgenomen in het ziekenhuis met vocht in zijn hartzakje, toen storten mij wereld in want ik wou hem nog zeggen dat ik nog heel veel van hem houd, maar kon hem niet meer vertellen, want de volgende dag 28 Januari kreeg ik een telefoontje op mijn werk dat hij is overleden, toen ging echt de wereld om mijn heen draaien en ik was ontroostbaar, dat vlakbij me verjaardag.
Klinkt misschien raar maar op de crematie kon ik niet huilen, want ik had nog een mooie brief geschreven en in zijn kist gelegd, waardig afscheid van hem genomen met mijn hand op zijn hand en een hand kus gegeven.
Pas paar maanden later kwam eindelijk mij grote verdriet op zijn verjaardag want hij zou op 4 April 1955-2011 56 jaar worden.
Met de kerstdagen en oudjaar waren het moeilijkste omdat ik meestal altijd met hem vierde, nu was hij er niet meer, ik heb het nog steeds moeilijk mee, omdat in ons leven heel wat heb gespeeld, dat het heel erg pijn doet om zo iemand te verliezen, want we waren vrienden voor het leven, wij zeiden altijd tegen elkaar dat we samen oud worden, nu moet ik het alleen doen dat valt zwaar.
We zaten ook samen op rolstoeldansen dat valt ook zwaar in mijn maag, want we kunnen niet meer samen wedstrijden dansen, het is niet meer zoals vroeger, dat mis ik behoorlijk.
Het huilen heb ik dan nog af en toe, maar vergeten doe ik hem niet, hij blijft voor altijd in mijn hart.
Verleden jaar op 27 Januari 2011, kreeg ik te horen dat mijn beste vriend was opgenomen in het ziekenhuis met vocht in zijn hartzakje, toen storten mij wereld in want ik wou hem nog zeggen dat ik nog heel veel van hem houd, maar kon hem niet meer vertellen, want de volgende dag 28 Januari kreeg ik een telefoontje op mijn werk dat hij is overleden, toen ging echt de wereld om mijn heen draaien en ik was ontroostbaar, dat vlakbij me verjaardag.
Klinkt misschien raar maar op de crematie kon ik niet huilen, want ik had nog een mooie brief geschreven en in zijn kist gelegd, waardig afscheid van hem genomen met mijn hand op zijn hand en een hand kus gegeven.
Pas paar maanden later kwam eindelijk mij grote verdriet op zijn verjaardag want hij zou op 4 April 1955-2011 56 jaar worden.
Met de kerstdagen en oudjaar waren het moeilijkste omdat ik meestal altijd met hem vierde, nu was hij er niet meer, ik heb het nog steeds moeilijk mee, omdat in ons leven heel wat heb gespeeld, dat het heel erg pijn doet om zo iemand te verliezen, want we waren vrienden voor het leven, wij zeiden altijd tegen elkaar dat we samen oud worden, nu moet ik het alleen doen dat valt zwaar.
We zaten ook samen op rolstoeldansen dat valt ook zwaar in mijn maag, want we kunnen niet meer samen wedstrijden dansen, het is niet meer zoals vroeger, dat mis ik behoorlijk.
Het huilen heb ik dan nog af en toe, maar vergeten doe ik hem niet, hij blijft voor altijd in mijn hart.