Beeld

Beeld

Mijn tranen parelen, als kristallen geweven
Tot een snoer van liefde, - omheen mijn hart –
Die jij zo gul, aan eenieder wist te geven
En nu gaapt enkel die grote leegte, kil en zwart

In jouw onverdroten ijver, om anderen te steunen
Reed je helaas, het eigen noodlot tegemoet
Op wiens schouder, moet mijn verdriet nu leunen
Waar zoek en vind ikzelf, nog nieuwe moed

Ik wil mijn vertrouwde omgeving, en eenieder mijden
Verstikkend onrecht, dat naar ’n nederlaag blijft smaken
De pijn, die ik nog heel scherp voel snijden
Tedere herinneringen, die ik niet durf aan te raken

En toch moet ik verder, zelfs heel alleen
De mooie weg, die we samen waren opgegaan
Alles ademt “jou”, - heel dichtbij,- overal om me heen
Al wat jij hebt opgebouwd, en niet stil mag blijven staan

Blijf daarom wonen, ergens verscholen, diep in mij
Zoals mijn gemoed zich vastklampt, aan jouw beeld
Enkel jouw ziel, laat ik met stille droefheid vrij
En ‘k bewaar de schoonheid, die jij met mij hebt gedeeld.

• Silver Wolf
•